Photoshop: RGB na CMYK. Jak uniknąć utraty kolorów w druku?

Jako doświadczona specjalistka w dziedzinie grafiki, wiem, że jednym z najczęstszych wyzwań, z jakimi borykają się twórcy przygotowujący pliki do druku, jest prawidłowa konwersja z przestrzeni barwnej RGB na CMYK. To pozornie proste zadanie potrafi przysporzyć wielu problemów, jeśli nie zostanie wykonane z należytą starannością. Ten artykuł to kompleksowy przewodnik, który krok po kroku wyjaśni, jak prawidłowo przekonwertować plik graficzny z przestrzeni barwnej RGB na CMYK w programie Adobe Photoshop. Dowiesz się, dlaczego ta konwersja jest niezbędna przed drukiem, jak uniknąć typowych problemów z kolorami oraz jak przygotować plik, aby wyglądał idealnie po wydrukowaniu.

Dlaczego zmiana RGB na CMYK jest absolutnie kluczowa przed drukiem?

Zanim zagłębimy się w techniczne aspekty Photoshopa, musimy zrozumieć fundamentalną różnicę między tym, co widzimy na ekranie, a tym, co uzyskujemy w druku. Brak tej podstawowej wiedzy to najczęstsza przyczyna rozczarowań, kiedy gotowy wydruk nie odpowiada naszym oczekiwaniom. Zrozumienie tego mechanizmu to pierwszy i najważniejszy krok do sukcesu w przygotowaniu materiałów do druku.

RGB vs. CMYK: Zrozum fundamentalną różnicę między ekranem a papierem

Kiedy patrzysz na obraz na monitorze komputera, smartfona czy telewizora, widzisz kolory w modelu RGB (Red, Green, Blue). Jest to model addytywny, co oznacza, że kolory powstają przez dodawanie światła. Im więcej światła, tym jaśniejszy kolor wszystkie trzy kolory w pełnej intensywności dają biel, a ich brak czerń. Gama kolorów, czyli zakres barw, które można w ten sposób uzyskać, jest bardzo szeroka i zawiera wiele jaskrawych, nasyconych odcieni, które zachwycają nas na ekranie.

Zupełnie inaczej jest w przypadku druku. Tutaj operujemy modelem CMYK (Cyan, Magenta, Yellow, Key/Black). Jest to model subtraktywny, gdzie kolory powstają przez odejmowanie (pochłanianie) światła od białego tła papieru. Im więcej tuszu, tym ciemniejszy kolor. Kolory CMYK są mieszane z czterech podstawowych atramentów, a ich pełna kombinacja daje czerń, natomiast brak atramentu to biel papieru. Kluczową różnicą jest to, że gama kolorów w CMYK jest znacznie węższa niż w RGB. Oznacza to, że wiele jaskrawych, neonowych czy bardzo nasyconych barw, które z łatwością wyświetlimy na ekranie, po prostu nie da się odwzorować w druku. To właśnie ta różnica jest głównym powodem, dla którego konwersja jest tak istotna.

Co się stanie, jeśli wyślesz plik RGB do drukarni? Potencjalne problemy z kolorami

Możesz pomyśleć: "Po co się tym przejmować? Drukarnia przecież sama skonwertuje plik." I owszem, większość drukarni dysponuje systemami, które automatycznie dokonają takiej konwersji, jeśli dostarczysz im plik w RGB. Problem w tym, że taka automatyczna konwersja odbywa się bez Twojej kontroli i często prowadzi do nieprzewidzianych i często niekorzystnych zmian kolorów. Kolory, które na Twoim ekranie były żywe i nasycone, po wydrukowaniu mogą stać się matowe, wyblakłe, a nawet zmienić swój odcień. Czerwienie mogą stać się bardziej pomarańczowe, błękity stracą swoją głębię, a jaskrawe zielenie zamienią się w nijakie odcienie.

Drukarnie offsetowe i cyfrowe bazują na przestrzeni CMYK, a jeśli nie dostarczysz im pliku w odpowiednim formacie, to ich systemy będą musiały podjąć decyzję, jak przekształcić kolory RGB na te, które są dostępne w ich palecie CMYK. Bez Twojej interwencji i świadomego zarządzania kolorem, efekt końcowy może być daleki od zamierzonego. Dlatego właśnie samodzielna, kontrolowana konwersja jest kluczowa, aby uniknąć rozczarowania i zapewnić, że Twój projekt będzie wyglądał dokładnie tak, jak tego oczekujesz po wydrukowaniu.

Jak zmienić RGB na CMYK w Photoshopie? Dwie skuteczne metody krok po kroku

Skoro już wiemy, dlaczego konwersja jest tak ważna, przejdźmy do praktyki. Adobe Photoshop oferuje kilka sposobów na przekształcenie przestrzeni barwnej. Przedstawię Ci dwie najpopularniejsze metody jedną szybką i prostą, idealną dla mniej zaawansowanych użytkowników, oraz drugą, która daje pełną kontrolę nad procesem i jest preferowana przez profesjonalistów. Pamiętaj, że niezależnie od wybranej metody, zawsze pracuj na kopii pliku! Nigdy nie konwertuj oryginalnego pliku RGB, aby zawsze mieć możliwość powrotu do punktu wyjścia.

Metoda 1: Szybka konwersja przez zmianę trybu obrazu (dla początkujących)

To najprostsza i najszybsza droga do konwersji, często wystarczająca dla projektów, gdzie precyzja kolorów nie jest absolutnie krytyczna. Photoshop sam podejmie decyzję o mapowaniu kolorów, bazując na domyślnych ustawieniach.

1. Otwórz swój plik w Adobe Photoshop.
2. Przejdź do menu Obraz > Tryb > Kolor CMYK (ang. Image > Mode > CMYK Color).
3. Photoshop może wyświetlić ostrzeżenie o możliwej zmianie wyglądu kolorów. Potwierdź operację.

I to wszystko! Twój obraz został przekonwertowany. Pamiętaj jednak, że ta metoda oferuje najmniejszą kontrolę nad procesem. Photoshop użyje domyślnego profilu CMYK, który może nie być optymalny dla Twojej drukarni. Zawsze zalecam zapisanie tego pliku jako nowej wersji, np. "projekt_CMYK.psd", aby nie nadpisać oryginału RGB.

Metoda 2: Profesjonalna konwersja z pełną kontrolą „Konwertuj do profilu”

Ta metoda jest zdecydowanie bardziej zaawansowana i daje Ci pełną kontrolę nad każdym aspektem konwersji. Jest to opcja, którą ja osobiście zawsze stosuję i którą polecam każdemu, kto dba o wierność kolorów w druku. Pozwala ona na precyzyjne określenie profilu źródłowego i docelowego, a także na wybór intencji renderowania, o której opowiem później.

1. Otwórz swój plik w Adobe Photoshop.
2. Przejdź do menu Edycja > Konwertuj do profilu... (ang. Edit > Convert to Profile...).
3. Pojawi się okno dialogowe "Konwertuj do profilu".
4. W sekcji "Przestrzeń docelowa" (ang. Destination Space) wybierz odpowiedni profil CMYK. To jest kluczowy krok, o którym szerzej opowiem w następnej sekcji. Na początek możesz wybrać np. "Coated FOGRA39 (ISO 12647-2:2004)".
5. Upewnij się, że opcja "Podgląd" (ang. Preview) jest zaznaczona. Dzięki temu będziesz mógł na bieżąco obserwować zmiany kolorów na obrazie.
6. W sekcji "Opcje konwersji" (ang. Conversion Options) możesz wybrać "Intencję renderowania" (ang. Intent) oraz zaznaczyć "Kompensacja punktu czerni" (ang. Black Point Compensation). O tych zaawansowanych opcjach również opowiem szczegółowo później. Na razie możesz pozostawić domyślne ustawienia, zazwyczaj "Percepcyjna" i włączona Kompensacja punktu czerni.
7. Kliknij "OK", aby zatwierdzić konwersję.

Ta metoda daje Ci znacznie większą pewność, że kolory zostaną przekształcone w sposób kontrolowany i zgodny z oczekiwaniami drukarni. To właśnie dzięki niej możemy minimalizować nieprzyjemne niespodzianki.

Kluczowy krok: Jak wybrać właściwy profil CMYK dla polskiej drukarni (np. FOGRA 39)?

Wybór odpowiedniego profilu CMYK to absolutna podstawa profesjonalnego przygotowania pliku do druku. Profil kolorystyczny to nic innego jak "mapa", która opisuje, jak dany zestaw atramentów na konkretnym papierze odwzorowuje kolory. Różne drukarnie, różne maszyny, różne papiery wszystko to wpływa na ostateczny wygląd barw.

W Europie, a co za tym idzie, w większości polskich drukarni, najczęściej spotkasz się z profilami z rodziny FOGRA. Dla papierów powlekanych (np. kreda, błysk) standardem jest "Coated FOGRA39" lub nowszy "ISO Coated v2 (ECI)". Dla papierów niepowlekanych (np. offset, papier ekologiczny) używa się zazwyczaj profili takich jak "Uncoated FOGRA29" lub "ISO Uncoated".

Moja złota zasada brzmi: ZAWSZE skonsultuj się z drukarnią! Zanim zaczniesz konwersję, zadzwoń lub napisz do drukarni i zapytaj, jaki profil CMYK jest przez nich preferowany dla Twojego typu projektu i wybranego papieru. To najprostszy sposób, aby uniknąć błędów i mieć pewność, że wszystko będzie zgodne z ich technologią. Jeśli drukarnia nie poda konkretnego profilu, "Coated FOGRA39" jest zazwyczaj bezpiecznym wyborem dla większości standardowych wydruków na papierze powlekanym.

Moje kolory wyblakły! Jak uniknąć rozczarowania po konwersji?

To najczęstsza reakcja po pierwszej konwersji RGB na CMYK: "Moje kolory wyblakły!". I tak, to prawda kolory często tracą swoją jaskrawość i nasycenie. Ale nie martw się, to naturalna konsekwencja przejścia do węższej przestrzeni barwnej. Ważne jest, aby wiedzieć, jak sobie z tym radzić i jak zminimalizować negatywne efekty. Istnieją narzędzia i techniki, które pomogą Ci odzyskać kontrolę nad wyglądem projektu.

Podgląd przyszłości: Czym jest Soft Proofing i jak go używać, by zasymulować wydruk?

Soft Proofing (próba ekranowa) to jedno z najważniejszych narzędzi w arsenale grafika przygotowującego pliki do druku. Pozwala ono na symulowanie na ekranie, jak kolory będą wyglądały po wydrukowaniu z użyciem określonego profilu CMYK. To tak, jakbyś widział swój projekt na papierze, zanim jeszcze trafi do maszyny drukarskiej. Dzięki temu możesz dokonać korekt kolorystycznych *przed* właściwą konwersją, co jest znacznie bardziej efektywne niż próba ratowania kolorów po fakcie.

Aby włączyć Soft Proofing w Photoshopie:

1. Przejdź do menu Widok > Ustawienia próby > Własne... (ang. View > Proof Setup > Custom...).
2. W oknie dialogowym "Dostosuj warunki próby" (ang. Customize Proof Condition) wybierz z listy "Urządzenie do symulacji" (ang. Device to Simulate) ten sam profil CMYK, który zamierzasz użyć do konwersji (np. "Coated FOGRA39").
3. Zaznacz opcję "Podgląd" (ang. Preview), aby od razu zobaczyć zmiany na obrazie.
4. Możesz również wybrać "Intencję renderowania" i "Kompensację punktu czerni" tak samo jak w oknie "Konwertuj do profilu".
5. Kliknij "OK".

Teraz Twój obraz na ekranie wyświetla kolory tak, jakby były drukowane z wybranym profilem. Możesz teraz dokonać wstępnych korekt, aby kolory wyglądały jak najlepiej w przestrzeni CMYK, zanim jeszcze dokonasz ostatecznej konwersji.

Ostrzeżenie o Gamucie: Zidentyfikuj kolory, które sprawią problemy, zanim będzie za późno

Podczas Soft Proofingu niezwykle przydatną funkcją jest Ostrzeżenie o Gamucie (ang. Gamut Warning). Ta opcja podświetla na ekranie wszystkie te kolory z przestrzeni RGB, które wykraczają poza gamę (zakres) wybranego profilu CMYK. Innymi słowy, pokazuje Ci, które kolory "nie zmieszczą się" w druku i zostaną zmienione. To doskonałe narzędzie do szybkiej identyfikacji problematycznych obszarów.

Aby włączyć Ostrzeżenie o Gamucie:

1. Upewnij się, że masz włączony Soft Proofing (Widok > Ustawienia próby > Własne...).
2. Przejdź do menu Widok > Ostrzeżenie o gamucie (ang. View > Gamut Warning).

Na obrazie pojawią się szare lub inne jednolite kolory w miejscach, gdzie kolory RGB są poza gamutem CMYK. Dzięki temu możesz świadomie skorygować te kolory, zanim dokonana zostanie konwersja. Możesz np. delikatnie zmniejszyć ich nasycenie, aby "weszły" w zakres CMYK i nie zostały drastycznie zmienione przez Photoshopa.

Jak korygować kolory po konwersji, by odzyskać ich głębię? Praktyczne użycie Krzywych i Poziomów

Nawet po starannym Soft Proofingu i konwersji, może się zdarzyć, że kolory nadal nie wyglądają tak, jak byś chciał. Mogą wydawać się nieco płaskie lub zbyt ciemne. W takich sytuacjach możemy użyć narzędzi do korekcji kolorystycznej, ale z dużą ostrożnością i umiarem, pracując już w przestrzeni CMYK.

Moje ulubione narzędzia do delikatnych korekt to:

• Krzywe (Curves): Znajdziesz je w menu Obraz > Dopasowania > Krzywe... (ang. Image > Adjustments > Curves...) lub jako warstwę dopasowania. Krzywe dają ogromną kontrolę nad tonalnością i kontrastem obrazu. Możesz niezależnie regulować jasność i kontrast dla każdego z kanałów CMYK (Cyan, Magenta, Yellow, Black) lub dla wszystkich jednocześnie. Delikatne podniesienie środka krzywej może rozjaśnić obraz, a jej "S-kształt" zwiększy kontrast.
• Poziomy (Levels): Dostępne w menu Obraz > Dopasowania > Poziomy... (ang. Image > Adjustments > Levels...). Pozwalają na regulację punktów bieli, czerni i szarości, co pomaga w dopasowaniu ogólnej jasności i kontrastu. Podobnie jak w Krzywych, możesz pracować na pojedynczych kanałach CMYK.

Pamiętaj, aby korekty wykonywać na warstwach dopasowania (ang. Adjustment Layers), a nie bezpośrednio na obrazie. Dzięki temu są one niedestrukcyjne i w każdej chwili możesz je edytować lub usunąć. Kluczem jest subtelność małe zmiany dają najlepsze efekty. Staraj się nie przesadzać z nasyceniem, ponieważ w CMYK łatwo o "przeładowanie" kolorem, co może skutkować problemami w druku.

Zaawansowane ustawienia i najlepsze praktyki przygotowania do druku

Dla tych, którzy chcą mieć jeszcze większą kontrolę nad procesem konwersji i zrozumieć niuanse zarządzania kolorem, przygotowałam sekcję poświęconą zaawansowanym ustawieniom. Te opcje mogą wydawać się skomplikowane na początku, ale ich zrozumienie pozwoli Ci osiągnąć naprawdę profesjonalne rezultaty i uniknąć subtelnych, lecz irytujących problemów w druku.

Intencje renderowania (Rendering Intents): Którą opcję wybrać dla najlepszego efektu?

Intencje renderowania to algorytmy, które Photoshop stosuje podczas konwersji kolorów z jednej przestrzeni barwnej do drugiej, szczególnie tych, które wykraczają poza gamut docelowy. Wybór odpowiedniej intencji ma wpływ na to, jak kolory zostaną "skompresowane" do węższej przestrzeni CMYK. Najczęściej spotykane intencje to:

• Percepcyjna (Perceptual): Ta intencja stara się zachować ogólne wrażenie wizualne obrazu. Wszystkie kolory są przeskalowywane, aby zmieściły się w gamucie docelowym, nawet jeśli oznacza to zmianę kolorów, które pierwotnie mieściły się w gamucie. Jest to zazwyczaj najlepszy wybór dla zdjęć i obrazów z szeroką gamą kolorów, gdzie ważne jest zachowanie płynnych przejść tonalnych.
• Względna kolorymetryczna (Relative Colorimetric): Ta intencja konwertuje tylko kolory, które wykraczają poza gamut docelowy, mapując je do najbliższego możliwego koloru w nowej przestrzeni. Kolory, które mieszczą się w gamucie, pozostają niezmienione. Jest to dobry wybór dla grafik wektorowych, logo, wykresów, gdzie precyzja konkretnych kolorów jest kluczowa, a nie ogólne wrażenie. Biały punkt źródłowy jest mapowany do białego punktu docelowego.
• Nasycenie (Saturation): Koncentruje się na zachowaniu maksymalnego nasycenia kosztem dokładności odcienia. Rzadko używana w profesjonalnym druku, chyba że zależy nam na bardzo żywych, choć potencjalnie niedokładnych kolorach.
• Absolutna kolorymetryczna (Absolute Colorimetric): Podobnie jak względna, ale biały punkt źródłowy nie jest mapowany do białego punktu docelowego, co może skutkować zafarbowaniem bieli. Używana głównie do proofingu (symulacji konkretnego papieru).

Dla większości projektów fotograficznych i graficznych z płynnymi przejściami, Percepcyjna jest bezpiecznym wyborem. Dla grafik z precyzyjnymi kolorami firmowymi, logo, Względna kolorymetryczna może być lepsza. Zawsze testuj i sprawdzaj podgląd!

Czym jest „Kompensacja punktu czerni” (Black Point Compensation) i czy należy ją włączać?

Kompensacja punktu czerni (Black Point Compensation) to opcja, która pomaga zachować szczegóły w cieniach obrazu podczas konwersji. Kiedy konwertujemy obraz z jednej przestrzeni barwnej do drugiej, najciemniejszy punkt w obrazie źródłowym może nie być tak ciemny jak najciemniejszy punkt w przestrzeni docelowej. Bez kompensacji, wszystkie ciemne odcienie mogą zostać "ścięte" i zlać się w jednolitą czerń, tracąc detale.

Włączenie Kompensacji punktu czerni skaluje zakres tonalny w taki sposób, aby najciemniejszy punkt źródłowy został odwzorowany jako najciemniejszy punkt docelowy, zachowując przy tym subtelne różnice w cieniach. Zazwyczaj zaleca się włączenie tej opcji, ponieważ pomaga ona uzyskać lepszy kontrast i bogatsze cienie w druku. W większości przypadków poprawia to ogólny wygląd obrazu, szczególnie tych z dużą ilością ciemnych partii.

Głęboka czerń w druku: Jak poprawnie skonfigurować czarny kolor, by nie był wyblakły?

Jednym z najczęstszych problemów, z jakimi spotykam się w druku, jest "wyblakła" czerń. Jeśli ustawisz kolor czarny jako po prostu 100% K (Key/Black) w CMYK, na wydruku może on wyglądać raczej jak ciemnoszary, a nie głęboka, nasycona czerń. Dzieje się tak, ponieważ sam czarny atrament nie jest wystarczająco kryjący, aby stworzyć prawdziwie intensywną czerń.

Aby uzyskać "głęboką czerń" (rich black), należy dodać do 100% K niewielkie ilości innych składowych CMY. Na przykład, popularne receptury to:

• C: 60%, M: 40%, Y: 40%, K: 100% (często stosowana, daje ciepłą czerń)
• C: 30%, M: 30%, Y: 30%, K: 100% (bardziej neutralna czerń)
• C: 100%, M: 100%, Y: 100%, K: 100% (tzw. "registration black" NIE UŻYWAJ TEGO! Zbyt duża ilość atramentu może prowadzić do problemów z schnięciem i rozmazywaniem)

Ważna uwaga: Dokładne wartości dla głębokiej czerni mogą zależeć od drukarni i rodzaju papieru. Zawsze warto zapytać drukarnię o ich preferowane wartości dla głębokiej czerni. Unikaj stosowania głębokiej czerni dla drobnych tekstów, ponieważ minimalne przesunięcia w druku mogą spowodować nieostre krawędzie. Dla małych tekstów 100% K jest zazwyczaj najlepszym rozwiązaniem.

Finalna checklista: Sprawdź to, zanim zapiszesz plik i wyślesz do druku

Dotarliśmy do końca naszej podróży przez świat RGB i CMYK w Photoshopie. Zanim jednak z entuzjazmem wyślesz swój plik do drukarni, poświęć chwilę na ostatnią, ale niezwykle ważną kontrolę. Ta finalna checklista pomoże Ci uniknąć kosztownych błędów, opóźnień i niepotrzebnego stresu. Pamiętaj, że dokładność na tym etapie to gwarancja sukcesu!

Czy rozdzielczość pliku to na pewno 300 DPI?

Dla druku wysokiej jakości, zwłaszcza materiałów takich jak ulotki, plakaty, wizytówki czy magazyny, standardową i zalecaną rozdzielczością jest 300 DPI (dots per inch). Oznacza to, że każdy cal kwadratowy obrazu zawiera 300 pikseli. Niższa rozdzielczość (np. 72 DPI, typowa dla obrazów internetowych) spowoduje, że Twój wydruk będzie wyglądał na pikselowany, rozmyty i nieostry. Z kolei rozdzielczość wyższa niż 300 DPI (np. 600 DPI) rzadko kiedy przynosi zauważalne korzyści w jakości druku, a jedynie niepotrzebnie zwiększa rozmiar pliku i czas jego przetwarzania. Zawsze sprawdź rozdzielczość obrazu w Photoshopie (Obraz > Rozmiar obrazu...) i upewnij się, że jest ustawiona poprawnie dla wymaganego rozmiaru wydruku.

Czy ustawiłeś spady i bezpieczny margines?

Spady i bezpieczny margines to dwa kluczowe elementy, które zapewniają profesjonalny wygląd Twojego wydruku i chronią go przed nieestetycznymi białymi krawędziami lub uciętymi elementami.

• Spady (Bleed): To dodatkowy obszar grafiki, który wychodzi poza ostateczną linię cięcia. Zazwyczaj wynosi 2-5 mm z każdej strony. Spady są niezbędne, ponieważ maszyny tnące nie są w stanie przyciąć papieru z absolutną precyzją. Jeśli grafika kończy się dokładnie na linii cięcia, istnieje ryzyko, że po przycięciu pojawi się cienka, biała linia na krawędzi. Rozszerzając grafikę o spady, zapewniasz, że nawet przy niewielkim przesunięciu cięcia, tło będzie sięgać do samej krawędzi.
• Bezpieczny margines (Safe Zone): To obszar wewnątrz linii cięcia, w którym powinny znajdować się wszystkie ważne elementy projektu, takie jak tekst, logo, ikony czy ważne części obrazów. Zazwyczaj bezpieczny margines to około 3-5 mm od linii cięcia do wewnątrz. Dzięki temu masz pewność, że żaden kluczowy element nie zostanie przypadkowo przycięty podczas obróbki końcowej.

Upewnij się, że Twój projekt w Photoshopie ma odpowiednio ustawione wymiary ze spadami, a wszystkie ważne treści są w bezpiecznym marginesie.

Przeczytaj również: Jak włączyć linie pomocnicze w Photoshopie? Precyzja w zasięgu ręki

Jaki format pliku jest najlepszy do druku? (PDF vs. TIFF)

Wybór odpowiedniego formatu pliku do wysłania do drukarni jest równie ważny, co sama konwersja kolorów. Oto najczęściej akceptowane formaty:

• PDF (Portable Document Format): Jest to najbardziej uniwersalny i preferowany format przez większość drukarni. PDF jest formatem wektorowo-rastrowym, co oznacza, że może zawierać zarówno grafikę wektorową (teksty, kształty), jak i rastrową (zdjęcia). Kluczowe jest, aby PDF był zapisany z osadzonymi czcionkami (lub teksty były zamienione na krzywe) oraz z odpowiednimi ustawieniami dla druku (np. standard PDF/X-1a lub PDF/X-4). Zapewnia on, że projekt będzie wyglądał identycznie na każdej maszynie, niezależnie od zainstalowanych czcionek czy oprogramowania.
• TIFF (Tagged Image File Format): To doskonały format dla obrazów rastrowych (zdjęć). TIFF jest formatem bezstratnym, co oznacza, że zachowuje pełną jakość obrazu bez kompresji, która mogłaby pogorszyć jego wygląd. Jest dobrym wyborem, jeśli wysyłasz do drukarni pojedyncze zdjęcia o wysokiej jakości. Jednak dla projektów wielostronicowych lub zawierających tekst i grafikę wektorową, PDF jest zazwyczaj bardziej praktyczny.
• JPG (Joint Photographic Experts Group): Choć jest to popularny format, nie jest zalecany do druku ze względu na kompresję stratną. Każde zapisanie pliku JPG powoduje utratę jakości, co może być widoczne na wydruku. Używaj go tylko wtedy, gdy drukarnia wyraźnie tego wymaga i nie masz innej opcji.

Zawsze upewnij się, że Twój plik jest zapisany w formacie akceptowanym przez drukarnię i zawiera wszystkie niezbędne elementy (spady, osadzone czcionki, poprawny profil CMYK). Dobre przygotowanie to podstawa udanego wydruku!